Bu yazının yalnızca arşivde bulunan bölümü kurtarılmıştır.

Gecenin en futursuz, tamtamlar çalan bir saatinde, gizlenmis zaman gecmisin kuytularinda...
ben ise: düşlerime düşen gizlerimin, can çekişen surlarında, gönüllü bekçilik yapıyorum.
Harabeye uğrayan anılarımı,acılarımı, mutluluklarımı çıkarıyor
Ve bahar temizliğini yaşıyorum.

Öylesine tozlanmışlar ki;
bir gülü okşar gibi siliyorum.
Yorgun düşüyor bedenim, bir kulaç nefes alıyorum…
Sonra, dalıyorum odamın penceresinden, karsimda bir siluet beliriyor,basliyorum konusmaya...Sen mi kimsin…… ?
uzak değilsin aslında bana,yakınsın hemde tanıdık….
O derecede ulaşamadığım, yıldızlar kadar uzak…
bazen dost, bazen yaren kadar aşina...

bezen se, bir el kadar ırak…
Bazen davetsiz misafir, bazen beklenen konuk…
bazen de kendi kısır yalnızlığına kucak açmış, bir kovuk…

hepsi de sensin aslında….

bir başkaları zannedilseler de…. sensin bu…

istesen de, yad'sısanda ..
bu ben değilim diye isyan etsen de….
Oyunun karakteristiğini beğenmesen de
iyi senaryolar üretemezsen de, tek kişilik

ve tek alkış alacak, oyunlar sergilesen de…
bu sensin…..
Sonunda, başka senaryolara sığınan da
ve gerçek hayatın tam ortasında yaşayan da….
Sen busun, artılarınla eksilerinle... ama farkındasın, farkındalığnının ,
ve gerçeklerinin….
bunlar güçlü kılıyor ya seni..
tökezlesen de düşmüyorsun,
düşsen de yere serilmiyorsun…
Her daim ayakta durup, dengeni sağlayabiliyorsun…
çünkü kendini seviyorsun..
Dünyaya bir kez daha gelmeyeceğini
hayatı, ıskalama lüksünün olmayacağını..
ve senden başka, bir tane daha olmadığını
O yüzden değerlisin kendine... kendinin kıymetini bilenlerdensin….
ve her daim bileceksin de....