Azade Bildirdi;
Hüzün, güz yapraklarının sarısı
Hayat, gizli öznedeki bir romanın sayfasi
Aşk,sanrıların kanamalı hastası
İhanet, kaçınılmaz sonun veda hutbesi
Düsü düslerken,plastik neonlarin gölgesinde
Meğerse, kendi sahnelerimiz sergileniyormuş
İmkansizligin,son perdesinde…
Kapandi perde, koptu alkiş,
Kimin di bu sahne…
Ve kime idi bu alkış
Tutarsız kurgularla, kirlenirken bu film
Hangi, şizofreni acıların senaryosuydu…
Sinsiydi senarist,
Filmi tam orta yerinden vurdu
Oynayan da kendi payina düseni aldi
Düs düstü ,
Hayat kanadı,
Kesilen biletler
Sezonluk bir yasamın,ucundan gülümseyen,
Şizofren yazarın, fragmanına yaradı
İnsin perde,sönsün ışık
Geriye sadece ben kalayım,
Gölgeme yapişik
Kaldir, yükünü ahir zaman
Nefs,düsüsün sinyallerinde
İçimdeki çığlık ise,
Bu son perdenin finalinde
Düs, yakamdan gölgeme yapısık nefis
Bu hayattan da öte var ,yaşayacaklarımdan leziz
Okyanuslar senin olsun, ben damlaya raziyim
Bedel ne ise, ödemeye hazirim…
Fundalıklarda yolumu kaybettim,
Arı kovanına nazırım…