Ben bu hayatın neresindeyim, bilmiyorum; ama ait olmadığım kesin.Yine o boğucu sabahların birindeyim. Herkes aynı ritimle, aynı sahte gülümsemelerle koşturuyor. Dünya dönüyor, hayat akıyor ama ben bu akıntının ortasında kayaya çarpmış bir sandal gibi parça parçayken, herkes benden hiçbir şey olmamış gibi kürek çekmemi bekliyor. Bıktım artık bu beklentilerden!"Sabret" diyorlar, "düzelir" diyorlar. Neyin düzelmesini bekliyorum? Gençliğimin, hayallerimin ellerimin arasından kayıp gitmesini mi? Sustukça üzerime basıp geçiyorlar, alttan aldıkça daha çok ezmeye çalışıyorlar. Kendime ait bir hayat yaşamak isterken, neden sürekli başkalarının yazdığı o kötü senaryolarda figüran olmak zorundayım?İçimde öyle bir çığlık var ki, artık boğazımı yırtıyor. Sustuğum, yuttuğum her haksızlık şimdi birer bombaya dönüştü içimde. Ben sadece nefes almak değil, gerçekten yaşamak istemiştim. Eğer bu dünyada var olmanın bedeli kendimden vazgeçmekse, ben bu oyunu oynamıyorum artık! İstediğiniz o uysal, her şeye boyun eğen insan öldü.

]]>https://edebikelam.com/topic/88/ben-bu-hayatı-oynayamıyorum-artık.RSS for NodeThu, 24 Sep 2026 15:21:05 GMTThu, 24 Sep 2026 12:58:46 GMT60