Şair: Cahit S?tk? Taranc? Can yoldaşın olmazsa olmasın Yalnızım diye hayıflanmayasın, Eğilmiş üstüne gökyüzü masmavi Bir anne şefkatine müsavi. Üç adım ötede deniz Dosttur, ne öfkesi ne durgunluğu sebepsiz. Bir derdin varsa açabilirsin ağaçlara Ağaç yaprak verir, sır vermez rüzgara Ve kış yaz, Dalda kuş eksik olmaz Dağ başında duman Yalnızlık nedir göreceksin öldüğün zaman. Cahit Sıtkı Tarancı

Şair: BİLİNMİYOR Kadın adamı çok seviyordu, Yemyeşil ovalarını verdi adama, Yaşam fışkıran... Beni seviyormusun? Evet dedi adam... Güneşini,ayını verdi kadın Yıldızları taktı bir bir adamın omuzlarına... Beni seviyormusun? Tabii dedi adam... Kadın ağladı, Gürül gürül akan pınarını verdi adama... Beni seviyormusun? Elbette dedi adam... Kadın bağlandı, Yaşam ipini adama verdi... Bir oldular,tek oldular adamla. Beni seviyormusun? Biliyorsun dedi adam... Kadın dağlarını verdi adama, Tırmandılar doruklara. Beni seviyormusun? Aşağılara baktı adam zirveden. Başkalarını gördü Sustu adam... Ağladı kadın, Gözyaşını verdi adama Almadı adam... Kadın onurunu verdi adama Şaşırdı adam... Sordu yine usulca kadın Beni seviyormusun? Onu da seviyorum seni de dedi adam... Sustu kadın Verecek bir şeyi kalmadığında... Senin yüreğine ihtiyacım var dedi adam Başkasını sevebilmek için... Çıkarıp yüreğini verdi kadın Korktu adam... Beni seviyormusun dedi adam. Sesi yoktu kadınınsöyleyemezdi, Gözleri yoktu kadının ağlayamazdı, Kalbi yoktu kadının sevemezdi, Onuru yoktu kadının yaşayamazdı... (ALINTIDIR)

Şair: Orhan Veli Kan?k İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı Önce hafiften bir rüzgar esiyor Yavaş yavaş sallanıyor Yapraklar ağaçlarda Uzaklarda, çok uzaklarda, Sucuların hiç durmayan çıngırakları İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı. İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı Kuşlar geçiyor, derken Yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık. Ağlar çekiliyor dalyanlarda Bir kadının suya değiyor ayakları İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı. İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı Serin serin Kapalıçarşı Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa Güvercin dolu avlular Çekiç sesleri geliyor doklardan Güzelim bahar rüzgarında ter kokuları İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı. İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı Başımda eski alemlerin sarhoşluğu Loş kayıkhaneleriyle bir yalı Dinmiş lodosların uğultusu içinde İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı. İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı Bir yosma geçiyor kaldırımdan Küfürler, şarkılar, türküler, laf atmalar. Bir şey düşüyor elinden yere Bir gül olmalı İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı. İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı Bir kuş çırpınıyor eteklerinde Alnın sıcak mı, değil mi, biliyorum Dudakların ıslak mı, değil mi, biliyorum Beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından Kalbinin vuruşundan anlıyorum İstanbul u dinliyorum. ORHAN VELİ KANIK

Şair: Yavuz Bülent Bakiler Demedim mi bu hasret bitirir seni Ay dolanır gider, yalnız kalırsın. Her gün yeni baştan dağılır, ufalırsın Demedim mi yüreğim sevme! İşte ne gözyaşı, ne yemin, ne söz Geri dönen hangi güvercinin var? Senin hangi çiçeğini sakladı bahar? Demedim mi aklım inanma! Birgün naza çeker kendini demedim mi? Görmesen, zindana döner bu şehir Görsen, umursamaz, aldırmaz kafir. Demedim mi gözlerim bakma! Demedim mi bu ürperten sıcaklık Bu taze güzellik kaybolur birgün? Sonra boşu boşuna aranır, dövünürsün Demedim mi ellerim dokunma! Demedim mi birgün susar şarkılar Sesine ses veren rüzgarlar olur İstediğin kadar artık bekle dur Demedim mi kulağım duyma! Bir gün çıkıp gideceği belliydi Ayan beyan belliydi anlayamadın. Başka bir rüyada şimdi o kadın Demedim mi kollarım sarma! Bütün çektiklerim senin yüzünden Gölge bile geçirmezdin bir zaman üzerinden Ah! Şimdi paramparça oldun binbir yerinden Demedim mi gururum kırılma! Yavuz Bülent Bakiler

YARINLAR Huberman yazması alfabeler yarın yeniden başlanacak okunmaya bunca zaman geçti ama mücadeleler hala devam ediyor yaşamaya yani değişen sadece saçların rengi, duruyor yerli yerinde yürekler hem şimdi daha da güçlü bilekler sıkılırken havaya meydanlarda,sokaklarda haykırarak yürürken dünden kalma umutlarla yarınlara ulaşılabilmek güzellikleri ile paylaşımınız için teşekkürler

Bırak kalsın işte özlenen bişeylerimiz Bırak unutturursa, hayat unuttursun Bir intihara savrulurken düşlerimiz Bırak ta son arzumuz kavuşmak olsun.. bırakta son arzumuz kavuşmak olsun bir intihara savrulmuş düşler hayat unutmuş bizi bırakında kavuşmamnın hayali bizim olsun mükemmel ötesi ekrem kemal kalemin susmasın dost

Kâh gönül akla isyan eder, kâh akıl gönlün nazını çekemez firar eder... Her iki hâl de kalbî duyguların en yoğun yaşandığı zamanlardır ve bu hallerde dile gelen duyguların şiir olarak yansıması, onları kastedilen mananın ötesinde güzelleştiriyor sanırım... "Yalnızlığım gel yoldaş ol yüreğime Haziran'da kar yağar düşlerime..." Yüreğinize sağlık sayın Mihrace

En solgun ikliminden gecerken mevsimlerin, denizlerin öbür yanini gören gözlerden seyrettim boğazicini….terkettigim tüm solgun yoksul anilarim aydinlatti boğazin isiklarini….bağısla beni anilarim….bulamiyorum hic birinizi biraktigim yerde….hepinizi cinnet koylarinda birakmistim terketmistim……savruk hesaplasmanin pusatsiz nehirlerinde akiyordunuz birer birer... simdi zamansiz devinimlerle ariyorum kaybettigim yerde …ne kadar zaman gecti bilemiyorum… akan saatlerin ne mefhumu ne de tersi yüzü de yok, hayatin tersi düzü olmadigi gibi…simdi,düslerim kayiyor kendi sayiklamalarimin gömütünde .. cogul bir yalnizliktir dudak izlerimizin değdigi her gizlenmis nokta…beni kötü yakaladin İstanbul,o harita üzerinde meridyenleri üst üste bindirecek güven cağlarim da gecti artik…göğsümde bir sanci... denizinde ağır tortu… bir korsan gemisi girmis simdi ,yüreğimin körfezine….

Yazar: Azade Sen kazandın; ama ben haklıydım Parçaları kaybolmuş bir yapbozdu benim hayatım.... Yaşamak için bir sebep lazım... Hayat yordu beni.... İşte kendinden kaçışların,kallavi tanımları bu olsa gerek.... var olamamanın acı sosunu, yaşam denilen ekmek arasının içine katarsak ,böylesine bir hayatın aşçıları oluruz. Aslında çoğumuz,omuzlarında apoleti olmayan,gecelerin sabahında titrek bir ritmin nağmesiyle uyanir, yalnizlik şarkilari ile güne baslar, hüznün bağbozumunda uykuya dalariz. Hepimiz gerçekte, o kadar normal ve o kadar da sıradanız ki , Bazen, gizli bir delinin,hayat izlerini taşıyan bir karbon kağıdıyız... her biri bir öncekini aratmayan..... Bazen tüm deliliklerimizi içimizde yaşar, kendimizin de görmesine, dokunmasına izin vermeyiz.. Bazen,her bir damlalarını akıtmaktan korktuğumuz ,bir yağmur damlalarıyız... Nereye yağdığını bilmediğimiz, üstünden koca şehrin geçtiği geçmişin, birer kar fırtınalarıyız...Telaşlı bulutların kol gezdiği bir ruhun.... yıldızsız gecelerinin koynunda,kimliksiz hayatların, kimliksiz bekçileriyiz... Bazen de sıradışı, el değmemiş, hayatlarin özlemlerini yaşarız... Ne hayatın bizi ıskalamasına direnir ne de kendi deliliklerimize fırsat veririz...çok sesliliğin ritmik dalgalanışlarında...mevsimlerin tek tek yitirilişlerinde...hazan mevsimlerinin gölgelerinde, yalnızlık şarkılarını söyler dururuz... Çünkü... Korkağız!... Nedir bunca korkaklık...? Var olmanın dayanılmaz ağırlığı mı yoksa var olamamanın, yarattığı sancı mı...? Ey zavallı ruh... ?... bir gece de kapa gözlerini....kır duvarlarını....gör aynada ki sana bakan o yüzü ....bir gece de bir devin yüreğini ödünç al... ve başkalarının sana yakıştırdığı kimliği geri ver bir meşela yak,yeni sana ve sönen umutlarına...

Kesinlikle, nefes nefes çektim dizeleri. Yüreğinize, bilginize, emeğinize sağlık ..

Düs, yakamdan gölgeme yapısık nefis Bu hayattan da öte var ,yaşayacaklarımdan leziz Okyanuslar senin olsun, ben damlaya raziyim Bedel ne ise, ödemeye hazirim… Fundalıklarda yolumu kaybettim, Arı kovanına nazırım… Az a kanaat bağlamında, ödenesi bedellere bu kadar hazır olma durumu, anca bu kadar güzel motiflenebilirdi. Güzellikleri, çokça hakkeden arkadaş, yüreğine bolca sağlık..! derim ben.

şimdi sen canımın içi, alınlardan damlayan terler sıralanmasa da, tespih tanesi gibi imame altına ibadetin en onurlu şeklidir yüreği katabilmek yüreğe, kirlenmemiş haliyle haydi, hiç görmediğim adım seslerinle yürü, denize açılan bütün sokaklara bir martı konabilir belki omzuna, ama o ben değilim sen devam et yoluna. yüreğe katabilmek en temiz haliyle,kirletilmemiş,yıpratılmamaış en şeffaf haliyle. yürü denize açılan bütün sokaklarda,omuzuna konan martı ben olmayabilirim,beni bul bulabilirsen bıraktığın gibi bıraktığın yerde...o bıraktığın eski birinden bir benzeri kaldı ise.... Şahan Bey bu güzel paylaşımınızdan dolayı teşekkür ederim..iyi paylaşımlar.saygılar..

Sana; ne yazdıklarım seni anlatabilir, ne de sen anlattıklarımdan bir şey anlayabilirsin. Sen sadece benim, yaşadıklarımda ya da yaşayamayacaklarımda gizlisin.” öyle bir anlatmışki kalem yürekten gelenleri ben sustum hocam saygıyla kaleminiz hiç susmasın

Sevgiye değer, büyük kalem, Cevat ÇEŞTEPE ! yazılarınızı yada şiirlerinizi okuma fırsatını, henüz bulmuş olduğum için, kendimi eksik hissetim. Lakin bu fırsatı yeni de olsa bulmuş olmam dan doğan bir kıvanç da; yeşerdi BEN'de.. "Yarası Kanayan Hikayeler"'i bizlere okuttuğunuz EDEBİKELAM sitesinin de takdire şayan olduğu; gün gibi ortada.. Sevgili Cevat ÇEŞTEPE ! gerçek anlamıyla profesyonel düzeyde, kaleme almış olduğunuzu düşündüğüm, bu şiirinizin tadına gelince: "İNSAN" olmanın vermiş olduğu tadı; çok güzel yoğurmuşsunuz ve bu tadı bizlere, bu yoğurulmuş haliyle sunmanız bir lütuf.. En bol ve en kurşunsu ! tarafından teşekkürler Cevat ÇEŞTEPE., yüreğinize sağlık.

Elimde son sigaram Dumanında hasret dalgaları Adımlıyorum isimsiz sokakları HASRETLERİN SİGARA DUMANI KADAR TEZ GEÇMESİ DİLEKLERİMLE.., KALEMİNİ VE REHBERİNİ VE ADIMLARINA YOL OLAN İSİMSİZ SOKAKLAR INI KUTLARIM MİRAY..! KALEMİN ! EN KESKİN HALİYLE, HOŞ GELMİŞ, SEFALAR GETİRMİŞ, BİRGÜL YOLDAŞIMM..!

Yazar: Mihrace [image: Yazının arşiv görseli] Bu yazının yalnızca arşivde bulunan bölümü kurtarılmıştır. O! köyünün sokaklarında salınan nazlı bir ceylandı. Geleceğe dair hayalleri vardı, Yaşamı bir evcilik oyunu sandı Her genç kız gibi sevdalandı, mutluluktu düşlediği El ele verip çıktılar bir yolculuğa, İstikamet masallar diyarıydı Acı yoktu düşlerinde, ayrılık, hasret yoktu Ama veda etti köyüne, sevdiklerine, İlk ayrılık acısı düştü yüreğine Bir yanda anne baba özlemi, Bir yanda sıla hasreti yüreğini dağladı Her türkünün sözleriyle ağladı Beklediği gibi değildi hayat Gün oldu aç kaldı, yalnız kaldı Çetin bir mücadeleydi yaşam Sıkıntılar hergün büyüyordu, ama yılmıyordu Bir güneş gibi doğdu ilk bebeği, Sonra ikinci ve diğerleri Anne olmanın mutluluğu ile ikinci baharını yaşıyordu Sevdiceği sürekli yalnız bırakıyordu Not: Acının yoğurduğu çileli bir yaşamın hikayesidir yaşananlar.. Sevgili anneciğimin hüzünlü, sevgi dolu yüreğinin kanayan yarasıydı yansıtmaya çalıştıklarım..Hiç bir anneye evlat acısı tattırmasın Yaradan..Hakkını ödeyemeyeceğimiz annelerimizi bir gün değil hayatımızın her anında hatırlamak dileğiyle..Tüm annelerin ve sevgili annemin anneler günü kutlu olsun

Yazar: Azade [image: Yazının arşiv görseli] Bu yazının yalnızca arşivde bulunan bölümü kurtarılmıştır. Gecenin en futursuz, tamtamlar çalan bir saatinde, gizlenmis zaman gecmisin kuytularinda... ben ise: düşlerime düşen gizlerimin, can çekişen surlarında, gönüllü bekçilik yapıyorum. Harabeye uğrayan anılarımı,acılarımı, mutluluklarımı çıkarıyor Ve bahar temizliğini yaşıyorum. Öylesine tozlanmışlar ki; bir gülü okşar gibi siliyorum. Yorgun düşüyor bedenim, bir kulaç nefes alıyorum… Sonra, dalıyorum odamın penceresinden, karsimda bir siluet beliriyor,basliyorum konusmaya...Sen mi kimsin…… ? uzak değilsin aslında bana,yakınsın hemde tanıdık…. O derecede ulaşamadığım, yıldızlar kadar uzak… bazen dost, bazen yaren kadar aşina... bezen se, bir el kadar ırak… Bazen davetsiz misafir, bazen beklenen konuk… bazen de kendi kısır yalnızlığına kucak açmış, bir kovuk… hepsi de sensin aslında…. bir başkaları zannedilseler de…. sensin bu… istesen de, yad'sısanda .. bu ben değilim diye isyan etsen de…. Oyunun karakteristiğini beğenmesen de iyi senaryolar üretemezsen de, tek kişilik ve tek alkış alacak, oyunlar sergilesen de… bu sensin….. Sonunda, başka senaryolara sığınan da ve gerçek hayatın tam ortasında yaşayan da…. Sen busun, artılarınla eksilerinle... ama farkındasın, farkındalığnının , ve gerçeklerinin…. bunlar güçlü kılıyor ya seni.. tökezlesen de düşmüyorsun, düşsen de yere serilmiyorsun… Her daim ayakta durup, dengeni sağlayabiliyorsun… çünkü kendini seviyorsun.. Dünyaya bir kez daha gelmeyeceğini hayatı, ıskalama lüksünün olmayacağını.. ve senden başka, bir tane daha olmadığını O yüzden değerlisin kendine... kendinin kıymetini bilenlerdensin…. ve her daim bileceksin de....

Yazar: Azade [image: Yazının arşiv görseli] Bu yazının yalnızca arşivde bulunan bölümü kurtarılmıştır. Nedir yaşam? Başkalarının acılarını emmekle geçirilmiş bir sünger mi.. ? Modern gündelik hayatın,yatak odalarına,tuvaletlerine, dev büyüteçlerle dalan,gerçekliğin, korkutucu karmaşasına ,psikolojik göndermeler yapılan, ezeli oyuncu insana anlam verme çabası mı....? Kentliler, köylüler, burjuvalar, aristokratlar,veliler, deliler,sanat ve aşkın en belirgin ifadesi olan,yüzler kıçlar, baldırlar,,,her kurum,ve kimlik, yıldızlı, yaldızlı, cilalı bütün ilişkiler,ezbere dayalı atmosferin,varoluş temeline dayanan esareti mi..? Kaderin ve tinsel baskının, hüküm sürdüğü bir gecenin sonunda,dökülür bu soru işaretler karmaşası… Bütün tedirginliklerin,kaygıların,kuşkuların ardı ardına gelmesi, bir krizin başladığı son saniyelerini haber verir.... Bu sinyali alan ben…..zannetmeyin ki;derin galaksilerin arasına dalmış.Bu yazgıyı,tinsel baskıyı,varlığını değiştirme konusunda,beyninin henüz ölmediğini,duygularının henüz kurumadığını,hangi ruh durumda olursa olsun,kendi yazgısının, dublorü olduğunun bilincinde.

Yazar: Mihrace [image: Yazının arşiv görseli] Bu yazının yalnızca arşivde bulunan bölümü kurtarılmıştır. Dağlar set çeker özlemlerimle arama Buğulu gözlerden hasret damlar Buram buram sıla kokusu getirir rüzgar Ellerim ufuklara uzanır, ulaşmak istercesine Mesafelere inat, vuslata ermek istercesine Söylenmemiş sözler dilimde, Umutlar yüreğimde Adım adım yaklaşırken özlediklerime Zaman uzar gider, yetişemem ardından Ya da nefesim tükenir Yorgun düşerim kovalamaktan