Hayattan Beklentileriniz Nelerdir ?

Yazar: Mihrace [image: Yazının arşiv görseli] Gün batımlarıyla tükenir umut Akşamın kızıllığı sarar dört bir yanı Kelimeler anlamını yitirmiş Gecede derin bir sessizlik Acının rengi tanımlanır Düş, sus pus Yüreğim kalemime küs.. Vuslata yükselir dolunay Daha sabaha çok var Beklemek..Ah! beklemek.. Yüreği ne çok yorar.. Karanlık şafağa mahkum Umut, yeni günün özlemiyle kavrulur.. Ufuktan yavaş yavaş süzülür güneş Esrik bakışlar fırlatır ruhuma Baharı müjdeler kır çiçekleri Çiğ taneleri ışıl ışıl, içimi aydınlatır Dudağıma bir tebessüm yayılır.. Bu sabah daha farklı hayat Kıpır kıpır yüreğim Biliyorum, Bahar yine gelecek Düşler ülkesini süsleyecek… 01/ 03/2010 Mihrace

Yazar: Azade [image: Yazının arşiv görseli] Bu yazının yalnızca arşivde bulunan bölümü kurtarılmıştır. Gecenin en futursuz, tamtamlar çalan bir saatinde, gizlenmis zaman gecmisin kuytularinda... ben ise: düşlerime düşen gizlerimin, can çekişen surlarında, gönüllü bekçilik yapıyorum. Harabeye uğrayan anılarımı,acılarımı, mutluluklarımı çıkarıyor Ve bahar temizliğini yaşıyorum. Öylesine tozlanmışlar ki; bir gülü okşar gibi siliyorum. Yorgun düşüyor bedenim, bir kulaç nefes alıyorum… Sonra, dalıyorum odamın penceresinden, karsimda bir siluet beliriyor,basliyorum konusmaya...Sen mi kimsin…… ? uzak değilsin aslında bana,yakınsın hemde tanıdık…. O derecede ulaşamadığım, yıldızlar kadar uzak… bazen dost, bazen yaren kadar aşina... bezen se, bir el kadar ırak… Bazen davetsiz misafir, bazen beklenen konuk… bazen de kendi kısır yalnızlığına kucak açmış, bir kovuk… hepsi de sensin aslında…. bir başkaları zannedilseler de…. sensin bu… istesen de, yad'sısanda .. bu ben değilim diye isyan etsen de…. Oyunun karakteristiğini beğenmesen de iyi senaryolar üretemezsen de, tek kişilik ve tek alkış alacak, oyunlar sergilesen de… bu sensin….. Sonunda, başka senaryolara sığınan da ve gerçek hayatın tam ortasında yaşayan da…. Sen busun, artılarınla eksilerinle... ama farkındasın, farkındalığnının , ve gerçeklerinin…. bunlar güçlü kılıyor ya seni.. tökezlesen de düşmüyorsun, düşsen de yere serilmiyorsun… Her daim ayakta durup, dengeni sağlayabiliyorsun… çünkü kendini seviyorsun.. Dünyaya bir kez daha gelmeyeceğini hayatı, ıskalama lüksünün olmayacağını.. ve senden başka, bir tane daha olmadığını O yüzden değerlisin kendine... kendinin kıymetini bilenlerdensin…. ve her daim bileceksin de....

Yazar: Azade [image: Yazının arşiv görseli] Bu yazının yalnızca arşivde bulunan bölümü kurtarılmıştır. Nedir yaşam? Başkalarının acılarını emmekle geçirilmiş bir sünger mi.. ? Modern gündelik hayatın,yatak odalarına,tuvaletlerine, dev büyüteçlerle dalan,gerçekliğin, korkutucu karmaşasına ,psikolojik göndermeler yapılan, ezeli oyuncu insana anlam verme çabası mı....? Kentliler, köylüler, burjuvalar, aristokratlar,veliler, deliler,sanat ve aşkın en belirgin ifadesi olan,yüzler kıçlar, baldırlar,,,her kurum,ve kimlik, yıldızlı, yaldızlı, cilalı bütün ilişkiler,ezbere dayalı atmosferin,varoluş temeline dayanan esareti mi..? Kaderin ve tinsel baskının, hüküm sürdüğü bir gecenin sonunda,dökülür bu soru işaretler karmaşası… Bütün tedirginliklerin,kaygıların,kuşkuların ardı ardına gelmesi, bir krizin başladığı son saniyelerini haber verir.... Bu sinyali alan ben…..zannetmeyin ki;derin galaksilerin arasına dalmış.Bu yazgıyı,tinsel baskıyı,varlığını değiştirme konusunda,beyninin henüz ölmediğini,duygularının henüz kurumadığını,hangi ruh durumda olursa olsun,kendi yazgısının, dublorü olduğunun bilincinde.

Yazar: EkremKemal [image: Yazının arşiv görseli] ne kadarı senin bu sen'in söylesene! gözlerin,dudakların,ellerin.. ne kadarın var nekadarın yok söylesene! başka birinin akşamında başka birine ağlayıp duruyorsun sana seni soruyorum susuyorsun.. sonra kendinin,siyah o siyah gölgenin peşine düşüyorsun.. sen sanıp duruyorum sen sanıp öpüyorum başkası oluyorsun... bana bak bir kez olsun birkez kendi gözlerinle elimi tutma yine de istemem istemem.. anlıyor musun?

Şair: Fedai Güven Bu sevda yüreğimde bitmez tükenmez ûmman, Artık etkilemiyor beni vermediğin aşkını sûnman Bakıp da saçlarıma sanma ki mevsim im hâzan Fanidir dünya anlarsın ecel kapını çaldığı zaman. Yaşadım saymadım sensiz geçen şu ömrümü, Çok avuttum çok kandırdım gelirsin diye gönlümü Uzatsaydın gerimi çevirdim,tutmazmıydım ellerini? Tüm nefretin bana mı? bitirmedin isyankâr hâllerini Suçlu olan hep bendim haklı olduğum neden de, Nasıl isterdim anlamanı suçlu olmadığımı beden de Yargısız infazın masumluğun da kendisiyim, Kimse sevemez böyle ben bu aşkın efendisiyim. Sabahlarıma gün doğmadı yatmadan kalktığım Bir sanaydı dualarım secde edip taptığım, Her hesabın bedeli var Allahım görür elbet, Benim sevgim aşk değildi, aşktan öte ibadet.

Şair: Fedai Güven Bir sevda selimiydi, güzken çıkan karşıma? Dinlemez deli gönül, aldırmadı yaşıma, Hilâl-i taç yaparken sana inat başıma Gök kubbe şahidim, akıttığım gözyaşıma. Bakıyorken yüzüne, bana yetmez bir asır, Anlatamaz sevdiğimi, yüzbinlerce satır, Aşıkârım görüyorsun, gerçeğim de yok sır Liman ol sığınayım, sen istersen yine kır. Baharımı soldurdun, gonca gülüm derdikçe, Paramparça ettin sen, kalbime hep girdikçe Tek taşıdım aşkını, istedin ben verdikçe, Değerimi bilmedin, şımardın ben sevdikçe. Mutluluklarım rüyâymış, gerçek olan cefa, Kırıldım dostlarıma belki, binlerce defa, Aşk denen duyguyu kaldırıyorum ben rafa, Yalnızım, ürkek ve tek, söyleyin bu mu vefa? NOT: Şiir 14 lü hece ölçüsü(vezin) ile yazılmıştır...

Şair: BİLİNMİYOR Kadın adamı çok seviyordu, Yemyeşil ovalarını verdi adama, Yaşam fışkıran... Beni seviyormusun? Evet dedi adam... Güneşini,ayını verdi kadın Yıldızları taktı bir bir adamın omuzlarına... Beni seviyormusun? Tabii dedi adam... Kadın ağladı, Gürül gürül akan pınarını verdi adama... Beni seviyormusun? Elbette dedi adam... Kadın bağlandı, Yaşam ipini adama verdi... Bir oldular,tek oldular adamla. Beni seviyormusun? Biliyorsun dedi adam... Kadın dağlarını verdi adama, Tırmandılar doruklara. Beni seviyormusun? Aşağılara baktı adam zirveden. Başkalarını gördü Sustu adam... Ağladı kadın, Gözyaşını verdi adama Almadı adam... Kadın onurunu verdi adama Şaşırdı adam... Sordu yine usulca kadın Beni seviyormusun? Onu da seviyorum seni de dedi adam... Sustu kadın Verecek bir şeyi kalmadığında... Senin yüreğine ihtiyacım var dedi adam Başkasını sevebilmek için... Çıkarıp yüreğini verdi kadın Korktu adam... Beni seviyormusun dedi adam. Sesi yoktu kadınınsöyleyemezdi, Gözleri yoktu kadının ağlayamazdı, Kalbi yoktu kadının sevemezdi, Onuru yoktu kadının yaşayamazdı... (ALINTIDIR)

Yazar: EkremKemal [image: Yazının arşiv görseli] Çelimsiz bir akissin işte dünyayı dolduran o boşluğun içinde mağlupsun,yaralısın üstelik.. bir yanın ölmek hevesinde bazı bir kahve köşesinde bazen dağınık,içli bir akşam saatinde biliyorum..aklından kaçmak geciyordu doğrusu kendinden ama kime? geberesi bir kafes içindesin nereye baksan gidişler gelmeyişler hayat.. hayat biraz da böyle işte ayrılıklar pişmanlıklar çelişkiler... bazı bir sahil kenarında bazen telaşlı ıslak bir yağmur öncesinde biliyorum aklından kaçmak geçiyordur evet kendinden ama kime?

Yazar: Mihrace [image: Yazının arşiv görseli] Bu yazının yalnızca arşivde bulunan bölümü kurtarılmıştır. O! köyünün sokaklarında salınan nazlı bir ceylandı. Geleceğe dair hayalleri vardı, Yaşamı bir evcilik oyunu sandı Her genç kız gibi sevdalandı, mutluluktu düşlediği El ele verip çıktılar bir yolculuğa, İstikamet masallar diyarıydı Acı yoktu düşlerinde, ayrılık, hasret yoktu Ama veda etti köyüne, sevdiklerine, İlk ayrılık acısı düştü yüreğine Bir yanda anne baba özlemi, Bir yanda sıla hasreti yüreğini dağladı Her türkünün sözleriyle ağladı Beklediği gibi değildi hayat Gün oldu aç kaldı, yalnız kaldı Çetin bir mücadeleydi yaşam Sıkıntılar hergün büyüyordu, ama yılmıyordu Bir güneş gibi doğdu ilk bebeği, Sonra ikinci ve diğerleri Anne olmanın mutluluğu ile ikinci baharını yaşıyordu Sevdiceği sürekli yalnız bırakıyordu Not: Acının yoğurduğu çileli bir yaşamın hikayesidir yaşananlar.. Sevgili anneciğimin hüzünlü, sevgi dolu yüreğinin kanayan yarasıydı yansıtmaya çalıştıklarım..Hiç bir anneye evlat acısı tattırmasın Yaradan..Hakkını ödeyemeyeceğimiz annelerimizi bir gün değil hayatımızın her anında hatırlamak dileğiyle..Tüm annelerin ve sevgili annemin anneler günü kutlu olsun

Şair: Fedai Güven Unuttum mavi miydi yeşil mi bakışı? Ne iz ne bir ses, olmuşum sabır taşı Yaksa da yokluğun üşüdüm, yaşadım kışı Gelecektin ya hani neden gelmedin? Gecenin kör vakti sağır dilsiz evren de, Nasıl düşünmezdim, yaşıyorken beden de? Gelecek dedim, bahane aramadım neden de, Gelecektin ya hani neden gelmedin? Yanıp tutuştuğum ümitsiz geceler de... Dilimden düşmedi adın söylendi hecelerde Sanaydı dualarım vardığım secdeler de Gelecektin ya hani neden gelmedin? Ağıtlar söylenirken yüreğimden dilimden, Yıkıldı bentler, taştı gözyaşı selimden, Çare olsaydın...ölürdüm bile elinden Gelecektin ya hani Neden gelmedin?

Şair: Orhan Veli Kan?k İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı Önce hafiften bir rüzgar esiyor Yavaş yavaş sallanıyor Yapraklar ağaçlarda Uzaklarda, çok uzaklarda, Sucuların hiç durmayan çıngırakları İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı. İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı Kuşlar geçiyor, derken Yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık. Ağlar çekiliyor dalyanlarda Bir kadının suya değiyor ayakları İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı. İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı Serin serin Kapalıçarşı Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa Güvercin dolu avlular Çekiç sesleri geliyor doklardan Güzelim bahar rüzgarında ter kokuları İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı. İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı Başımda eski alemlerin sarhoşluğu Loş kayıkhaneleriyle bir yalı Dinmiş lodosların uğultusu içinde İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı. İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı Bir yosma geçiyor kaldırımdan Küfürler, şarkılar, türküler, laf atmalar. Bir şey düşüyor elinden yere Bir gül olmalı İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı. İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı Bir kuş çırpınıyor eteklerinde Alnın sıcak mı, değil mi, biliyorum Dudakların ıslak mı, değil mi, biliyorum Beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından Kalbinin vuruşundan anlıyorum İstanbul u dinliyorum. ORHAN VELİ KANIK

Yazar: Mihrace [image: Yazının arşiv görseli] Bu yazının yalnızca arşivde bulunan bölümü kurtarılmıştır. Dağlar set çeker özlemlerimle arama Buğulu gözlerden hasret damlar Buram buram sıla kokusu getirir rüzgar Ellerim ufuklara uzanır, ulaşmak istercesine Mesafelere inat, vuslata ermek istercesine Söylenmemiş sözler dilimde, Umutlar yüreğimde Adım adım yaklaşırken özlediklerime Zaman uzar gider, yetişemem ardından Ya da nefesim tükenir Yorgun düşerim kovalamaktan

Yazar: Azade Sen kazandın; ama ben haklıydım Parçaları kaybolmuş bir yapbozdu benim hayatım.... Yaşamak için bir sebep lazım... Hayat yordu beni.... İşte kendinden kaçışların,kallavi tanımları bu olsa gerek.... var olamamanın acı sosunu, yaşam denilen ekmek arasının içine katarsak ,böylesine bir hayatın aşçıları oluruz. Aslında çoğumuz,omuzlarında apoleti olmayan,gecelerin sabahında titrek bir ritmin nağmesiyle uyanir, yalnizlik şarkilari ile güne baslar, hüznün bağbozumunda uykuya dalariz. Hepimiz gerçekte, o kadar normal ve o kadar da sıradanız ki , Bazen, gizli bir delinin,hayat izlerini taşıyan bir karbon kağıdıyız... her biri bir öncekini aratmayan..... Bazen tüm deliliklerimizi içimizde yaşar, kendimizin de görmesine, dokunmasına izin vermeyiz.. Bazen,her bir damlalarını akıtmaktan korktuğumuz ,bir yağmur damlalarıyız... Nereye yağdığını bilmediğimiz, üstünden koca şehrin geçtiği geçmişin, birer kar fırtınalarıyız...Telaşlı bulutların kol gezdiği bir ruhun.... yıldızsız gecelerinin koynunda,kimliksiz hayatların, kimliksiz bekçileriyiz... Bazen de sıradışı, el değmemiş, hayatlarin özlemlerini yaşarız... Ne hayatın bizi ıskalamasına direnir ne de kendi deliliklerimize fırsat veririz...çok sesliliğin ritmik dalgalanışlarında...mevsimlerin tek tek yitirilişlerinde...hazan mevsimlerinin gölgelerinde, yalnızlık şarkılarını söyler dururuz... Çünkü... Korkağız!... Nedir bunca korkaklık...? Var olmanın dayanılmaz ağırlığı mı yoksa var olamamanın, yarattığı sancı mı...? Ey zavallı ruh... ?... bir gece de kapa gözlerini....kır duvarlarını....gör aynada ki sana bakan o yüzü ....bir gece de bir devin yüreğini ödünç al... ve başkalarının sana yakıştırdığı kimliği geri ver bir meşela yak,yeni sana ve sönen umutlarına...

Şair: Fedai Güven Veda bile etmedin giderken Çıkardın attın yüreğinden, Çığlık çığlığa astın sevdamı. İdam mangaları toplayan Sen Yargısız infaz senin emrin Neyi sorguluyorsun Şimdi? Hangi bedeli hangi hesaba kestin? Bu ödettiğin neyin diyeti? Bir tek şeyi unutma... Seni sevdim ben. Mavi mavi bakışında, Yüreğimin her atışında, Akdenizin tuzun da,Talya da, Canlı müziğinde gecelerin, Yakutun kırmızısında... Şarabın buruk tatın da Adım adım, hece hece yazdım Kanımla suladım nefretimi... Sen gitme diye ağıtlar yaktım Dilekler tuttum gökyüzüne, Seni diledim Tanrıdan yıkılmadım Kimselere diyemedim seni Kimsesiz kaldım da tek Bir sensiz yapamadım, anlamadın. Yanarak, yıkılarak ,her an... Aklıma geldiğinde ağlayarak, Akdenize karıştı gözyaşlarım Özlemin kordu, alevdi, ölmedim! Sen olamadın katilim İflâh etmez diyenlere İnadına yaşadım, bekledim... Kadere inat, sana inat... Ve eğilmedim önünde, Yüzüne haykırıyorum şimdi Bir tek şeyi unutma... Seni Sevdim ben.

Şair: Fedai Güven Gözlerinin hapsindeyim Düştüğüm zindanlar da Voltalar atıyor yüreğim, Karanlık hücrelerinde sevdam Nemli ve ıslak duvarlar, Yokluğunun ceza evindeyim Özgürlüğe susayarak. Köşe kapmaca oynuyorum, Köşesi olmayan kalplerimiz de, Attığım beş adım toplam. Hüzünlerin yakmaz canımı, Mutluluğun güldürmez Yokluğun da öldürmezse, Bir tek şeyi unutma Seni sevdim ben. Kolay değil bu sandığın kadar Alışkanlığına tutkunluğum Çırpınıp duran kafesin de, Sevdan ben de bir yangındır. Sevmek vazgeçilmez yanım, Sen çıkmazım son durak. Sofralar kurdum yokluğun da, Varmışsın gibi, iki kişilik Tek kişilik yemekler yedim, İkimize kalktı kâdehler... Sol yanım ağırıyorken, sen yoktun. Sağır bir kadınaymış kurduğum cümleler Dilsiz bir yâr dan Sohbetler beklemişim meğer. Her çölüm yanmazmış benim, Her kutpum donmaz, Zaman gelecek, bilirim... Yokluğun da koymaz. Ya gel dindir dalgaları, Yada daha çok fırtına, Bu böyle olmaz. Kalsam ölüm ensem de, Gitsem neye yarar ki? Kalmak teslimse ölüme Gitmek sensizliğe ne çare? Ve içim de yaşattığım, Senli dünyamdan çıkarken Bir tek şeyi unutma! Seni sevdim ben.

Şair: Yılmaz Odabaşı Buralarda gece uzun Gün ışığı yakındır Var git artık Bakma ardına Ölüme fazla sokulma ama Düşün ki Mevsim rüzgarlarının savurduğu Bir orman insan Sev onu, sokul, konuştur Doludur fazla üstüne varma Hep susmak Susmak... Yetmiyor bazen İşte bu yüzden Bütün ışıkları yanmalı yeryüzünün Ozanlar herşeyi anlatmalı Var git artık Acıyı aşındırma Tut Ve at sevdaya uzanan çağlayana Yılmaz Odabaşı

Şair: Cahit S?tk? Taranc? Can yoldaşın olmazsa olmasın Yalnızım diye hayıflanmayasın, Eğilmiş üstüne gökyüzü masmavi Bir anne şefkatine müsavi. Üç adım ötede deniz Dosttur, ne öfkesi ne durgunluğu sebepsiz. Bir derdin varsa açabilirsin ağaçlara Ağaç yaprak verir, sır vermez rüzgara Ve kış yaz, Dalda kuş eksik olmaz Dağ başında duman Yalnızlık nedir göreceksin öldüğün zaman. Cahit Sıtkı Tarancı

Şair: Yavuz Bülent Bakiler Demedim mi bu hasret bitirir seni Ay dolanır gider, yalnız kalırsın. Her gün yeni baştan dağılır, ufalırsın Demedim mi yüreğim sevme! İşte ne gözyaşı, ne yemin, ne söz Geri dönen hangi güvercinin var? Senin hangi çiçeğini sakladı bahar? Demedim mi aklım inanma! Birgün naza çeker kendini demedim mi? Görmesen, zindana döner bu şehir Görsen, umursamaz, aldırmaz kafir. Demedim mi gözlerim bakma! Demedim mi bu ürperten sıcaklık Bu taze güzellik kaybolur birgün? Sonra boşu boşuna aranır, dövünürsün Demedim mi ellerim dokunma! Demedim mi birgün susar şarkılar Sesine ses veren rüzgarlar olur İstediğin kadar artık bekle dur Demedim mi kulağım duyma! Bir gün çıkıp gideceği belliydi Ayan beyan belliydi anlayamadın. Başka bir rüyada şimdi o kadın Demedim mi kollarım sarma! Bütün çektiklerim senin yüzünden Gölge bile geçirmezdin bir zaman üzerinden Ah! Şimdi paramparça oldun binbir yerinden Demedim mi gururum kırılma! Yavuz Bülent Bakiler