Kırın kırabildiğiniz kadar, zira bu gece toprağa düşen her parçam yeni bir fırtınanın habercisi.

[Aygün]

Sessizce bükülen boynumu, sükutumu acizlik sandınız. Oysa bendeki derinlik, bir uçurumun sessizliğiydi; siz sadece kenarında yürümeyi bildiniz. Kurduğunuz o sahte düzenin çarkları arasında ezilecek bir dişli değilim artık. Gençliğimi, inancımı, gözyaşlarımı adadığım bu adreste, şimdi koca bir hiçlikten başka bir şey kalmadı elinizde.Beni hapsettiğiniz o sığ kalıplara sığmıyorum, dar geliyor yarattığınız o yapay dünyalar. Sustukça büyüyen, yuttukça göğsümü daraltan o zehir, artık damarlarımdaki asıl güce dönüştü. "Dur" dediğiniz yerde yürümeyi, "sus" dediğiniz yerde haykırmayı seçiyorum bu gece.Korkunun saltanatını, kendi ellerimle yaktığım bu yangınla yıkıyorum. Varsın küle dönsün bıraktığım ne varsa; küllerinden doğan o öfke, bana ait en gerçek özgürlüktür artık!