1.Biz tüzüklerle çarpışarak büyüdük kardeşim Emrazı Zühreviye Hastanesi'ne kapatıldı anamız Adıyla çalışan ermiş Sirkeci kadınlarındandır Şeker atar hâlâ mazgallardan Cankurtaran'da Acı Bacı'nın acı bilmez uçurtma çocuklarına Yıl sonu müsamerelerine kimler çıkarılmaz? 2.Velhasıl onlar vurdu biz büyüdük kardeşim Babamız dövüldü güllabici odunlarla tımarhanede Acaba halk nedir diye düşünür arada işittiği Dudullu'dan tâ Salacak'a koşarak alkışlayalım Fazla babalarıyla dondurma yiyen çocukları Hangi çocukların neye imrenmesi yalınayak şiirdir? Ece AYHAN

Kader dediniz, boyun eğdim; sabır dediniz, ömrümü tükettim. Ama bitti. Karşınızda ne çizdiğiniz sınırlara sığan o uysal çocuk var ne de her haksızlığa yutkunan o eski enkaz. Beni kendi gölgenizle korkutamazsınız artık, ben o gölgeyi çoktan çiğneyip geçtim.Sizin alkışlarınız da yalan, ayıplarınız da. İnşa ettiğiniz o sırça köşkler, içimdeki tek bir dürüst çığlıkla un ufak olacak kadar zayıf aslında. Beni kaybetmekle tehdit ediyorsunuz; oysa ben, sizin yokluğunuzda kendimi buldum.Şimdi açın kapıları, yıkın barikatları. Çünkü bu asil öfke, sadece zincirleri değil, o zincirleri tutan ellerinizi de yakıp geçecek. Artık ben sizin dünyanızda bir esir değil, kendi cehennemimde bir kralım!

Kimi bir parça umut bıraktı, kimi derin bir hüsran,Her insandan bir iz kaldı geriye, sanki geçip giden zamandan.Şimdi iki dünyalıyım; hem kendi içimde yalnız bir nefer,Hem de başkalarının hikayesinde silik bir yolcu, sessiz bir sefer.

Bugün biraz hava almak için dışarı çıktım ve bir yere oturup kahvemi yudumlarken, hemen yan masada oturan iki kişinin konuşmasına istemeden de olsa kulak misafiri oldum. O andan sonra ne önümdeki kitaba odaklanabildim ne de ortamın huzuruna... Çünkü yan masadan yükselen kelimelerden adeta çıplak bir bencillik akıyordu.Konuşmayı kendi içimde muhakeme etmeden duramadım. Biri, diğerinin tüm çabasını, duygusunu ve zamanını tek bir hamlede hiçe sayıyor; tamamen kendi çıkarını ve konforunu dikte ediyordu. İşin asıl hüzünlü kısmı, bu hoyratça tavır karşısında diğerinin çaresizce susması ve alanının daralmasıydı. Haklı olmak ya da kendi istediğini almak uğruna, hemen yanı başındaki insanın varlığını bu kadar rahat yok sayabilmek büyük bir körlüktü.O masadan yükselen bu bencilce diyalog içimi burktu ama eve dönerken bana derin bir ayna oldu. İnsan ilişkilerinde adaleti, dinlemeyi ve nezaketi korumanın ne kadar hayati olduğunu o yan masaya bakarken bir kez daha anladım. Kendi hayatımda hiç kimseye bu hissi yaşatmamak için kendi sınırlarımı ve üslubumu hep tartacağım.