World

Şair: Cahit S?tk? Taranc?

Can yoldaşın olmazsa olmasın
Yalnızım diye hayıflanmayasın,
Eğilmiş üstüne gökyüzü masmavi
Bir anne şefkatine müsavi.
Üç adım ötede deniz
Dosttur, ne öfkesi ne durgunluğu sebepsiz.
Bir derdin varsa açabilirsin ağaçlara
Ağaç yaprak verir, sır vermez rüzgara
Ve kış yaz,
Dalda kuş eksik olmaz
Dağ başında duman
Yalnızlık nedir göreceksin
öldüğün zaman.
Cahit Sıtkı Tarancı

Şair: BİLİNMİYOR

Kadın adamı çok seviyordu,
Yemyeşil ovalarını verdi adama,
Yaşam fışkıran...
Beni seviyormusun?
Evet dedi adam...
Güneşini,ayını verdi kadın
Yıldızları taktı bir bir adamın omuzlarına...
Beni seviyormusun?
Tabii dedi adam...
Kadın ağladı,
Gürül gürül akan pınarını verdi adama...
Beni seviyormusun?
Elbette dedi adam...
Kadın bağlandı,
Yaşam ipini adama verdi...
Bir oldular,tek oldular adamla.
Beni seviyormusun?
Biliyorsun dedi adam...
Kadın dağlarını verdi adama,
Tırmandılar doruklara.
Beni seviyormusun?
Aşağılara baktı adam zirveden.
Başkalarını gördü
Sustu adam...
Ağladı kadın,
Gözyaşını verdi adama
Almadı adam...
Kadın onurunu verdi adama
Şaşırdı adam...
Sordu yine usulca kadın
Beni seviyormusun?
Onu da seviyorum seni de dedi adam...
Sustu kadın
Verecek bir şeyi kalmadığında...
Senin yüreğine ihtiyacım var dedi adam
Başkasını sevebilmek için...
Çıkarıp yüreğini verdi kadın
Korktu adam...
Beni seviyormusun dedi adam.
Sesi yoktu kadınınsöyleyemezdi,
Gözleri yoktu kadının ağlayamazdı,
Kalbi yoktu kadının sevemezdi,
Onuru yoktu kadının yaşayamazdı...
(ALINTIDIR)

Şair: Orhan Veli Kan?k

İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı.
İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı
Kuşlar geçiyor, derken
Yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık.
Ağlar çekiliyor dalyanlarda
Bir kadının suya değiyor ayakları
İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı.
İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı
Serin serin Kapalıçarşı
Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa
Güvercin dolu avlular
Çekiç sesleri geliyor doklardan
Güzelim bahar rüzgarında ter kokuları
İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı.
İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı
Başımda eski alemlerin sarhoşluğu
Loş kayıkhaneleriyle bir yalı
Dinmiş lodosların uğultusu içinde
İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı.
İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı
Bir yosma geçiyor kaldırımdan
Küfürler, şarkılar, türküler, laf atmalar.
Bir şey düşüyor elinden yere
Bir gül olmalı
İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı.
İstanbul u dinliyorum, gözlerim kapalı
Bir kuş çırpınıyor eteklerinde
Alnın sıcak mı, değil mi, biliyorum
Dudakların ıslak mı, değil mi, biliyorum
Beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından
Kalbinin vuruşundan anlıyorum
İstanbul u dinliyorum.
ORHAN VELİ KANIK

Şair: Yavuz Bülent Bakiler

Demedim mi bu hasret bitirir seni
Ay dolanır gider, yalnız kalırsın.
Her gün yeni baştan dağılır, ufalırsın
Demedim mi yüreğim sevme!
İşte ne gözyaşı, ne yemin, ne söz
Geri dönen hangi güvercinin var?
Senin hangi çiçeğini sakladı bahar?
Demedim mi aklım inanma!
Birgün naza çeker kendini demedim mi?
Görmesen, zindana döner bu şehir
Görsen, umursamaz, aldırmaz kafir.
Demedim mi gözlerim bakma!
Demedim mi bu ürperten sıcaklık
Bu taze güzellik kaybolur birgün?
Sonra boşu boşuna aranır, dövünürsün
Demedim mi ellerim dokunma!
Demedim mi birgün susar şarkılar
Sesine ses veren rüzgarlar olur
İstediğin kadar artık bekle dur
Demedim mi kulağım duyma!
Bir gün çıkıp gideceği belliydi
Ayan beyan belliydi anlayamadın.
Başka bir rüyada şimdi o kadın
Demedim mi kollarım sarma!
Bütün çektiklerim senin yüzünden
Gölge bile geçirmezdin bir zaman üzerinden
Ah! Şimdi paramparça oldun binbir yerinden
Demedim mi gururum kırılma!
Yavuz Bülent Bakiler

uzungemici bildirdi;
Bir ses:
ne güzel bakıyorsun çocuk, gördüğün parlak ışıklar, o yıldızlar
onlar yarın seni de aydınlatacaklar
sen idam sehpalarında gülümsüyorken belki
elini uzatıp tutabildiğin ve yüreğinde toplayabildiğin kadar
güneş kadar …
İLK
leylek; yuva yaptığı bacadan, uzun gaga ve ince bacak olarak
gözden kaybolup gitti geniş kanatlarından rüzgarlar çıkararak
göç mevsimi değildi oysa, ayakların üstünde durma zamanıydı
çocuk, bunun çoktan farkındaydı
yıldızlardan koparıp gözünü, şehrin ışığına kuşbakışı bırakırken
kimi dededen kalma Balkan madalyaları gibi hezimet kokuyordu
kimileri ellerdeki meşalelerden yeni çağ aydınlığına yol açıyordu
her biri başka bir ilke ve tutku gibiydi cebindeki cam misketlerin
çocuğun yani çocuksu düşlerinin
bakıp gördüğü ışıklardan buydu anladığı, ilk adımlarını atarken
AŞK GİBİ
baharat tadı kadar iz bırakacaktı dudaklarında locadaki koltuklar
sinema kovboydu, hayat ılık bir soluk ama çok farklıydı sokaklar
kitap sayfasında sıkışıp kalmış bilgiler daha yerleşmeden beyinlere
ve henüz basmışken onsekizlere, yirmilere
tehlikesi öğretiliyordu aydınlıkların, gözler karanlığa alıştırılırken
kurtuluş mücadelesi gibi, dünyanın dört bir yanında, Anadolu’da
Jara’nın parmakları, kırık ezgiler olup ağlıyordu darağaçlarında
aylardan mayıstı, haziran ölümün en zor kapısından bakıyordu
ilerledikçe yaşlar yeniden görüyordu
kahpe ihanetler, sevişmelerin ter kokusunu gölge gibi koklarken
YARINLAR
Huberman yazması alfabeler yarın yeniden başlanacak okunmaya
bunca zaman geçti ama mücadeleler hala devam ediyor yaşamaya
yani değişen sadece saçların rengi, duruyor yerli yerinde yürekler
hem şimdi daha da güçlü bilekler
sıkılırken havaya meydanlarda,sokaklarda haykırarak yürürken
dur; dayamış gibi sırtını duvara, bırak nereden gelirse gelsin ölüm
inanç katıklı, sevgiyle büyümüş çocuğum benim, yürek gözlüm
öyle bakmalısın ki yeryüzüne, gökyüzüne, insanlığa dair her şeye
ama bir yeni dünya için önce güneşe
kör kuyuya düşmeden, bir oyun oynar gibi hiç büyümeden büyürken
aynı ses:
ne güzel büyüyorsun çocuk, gördüğün parlak ışıklar o yıldızlar
onlar senin ayak izlerinden kalanlar
sen güneşin koynunda en güzel uykunu uyurken belki
birazdan uzanan eller ne kadar yıldız varsa hepsini toplayacaklar
yarın olacaklar …..
Cevat Çeştepe

Yazar: EkremKemal

Bir hülyasın şimdi evet bir hülya,
Gördün ya artık yapayalnızız..
Şen kahkahalar dönerken hıçkırığa
Giderek artmakta karanlığımız..
Şimdi akşamlar bir başka suskun
Gecelerim bir başka tenha olucak..
Demek artık, benden gidiyorsun
Ah avuçlarım gözyaşına doyucak...
Arasıra hayalimi aklından geçir,
Geçir ki uzanayım rüyalarına..
Unutmalıyız deyip durma ikide bir
gülüşümü bari sakla saçlarına...
Hatırlanmalı yine de bazı gecelerimiz
Ki bu aşk bukadarını coktan haketti
Boşluğun içinde buluşmalı ellerimiz
Sahile vururken yalnızlığımızın silüeti
Bırak kalsın işte özlenen bişeylerimiz
Bırak unutturursa, hayat unuttursun
Bir intihara savrulurken düşlerimiz
Bırak ta son arzumuz kavuşmak olsun..

Mihrace Bildirdi;
Bir hikayenin iki kahramanıyız seninle
Kapıldık gidiyoruz rüzgarın yeline
Dolambaçlı yollarda kaybolduk
Akıl firarda, dilimiz lal, sustukça sustuk
Uzak kutuplara doğru yolumuz
Birimiz artılarda, diğerimiz eksilerde
Belli ki meçhule varacak sonumuz
Yaşamadan nefes almanın ne anlamı var?
Talan olmuş yüreğim, yerine sığmıyor yar...
Hayat, kaygısızca içine daldığımız karmaşa
Yaşadıklarımız belli belirsiz bir rüya
Uyanmanın zamanı geldi de geçiyor bak
Su gibi akıp geçiyor ömür ne olur anla
Farkına varmak için çok geç kalma
Her gece sensizliğin nöbetlerindeyim
Umutlar tükenene dek beklemekteyim
Yüreğim isyanlarda, sabır taşı çatladı
Gecenin zifirinden yarına hüzünler kaldı
Yalnızlığım gel yoldaş ol yüreğime
Haziran'da kar yağar düşlerime
23-06-2009
Mihrace

uzungemici
bildirdi:
"
/rüzgar arkamızdan esiyor, deniz karşıdan geliyormuş
iskelede kimseler yokmuş da, vapur ilk yolcuyu bekliyormuş
bu mevsim olunca bütün çocuklar, boğaz içinden mi girerler denize/
……..
nüfus kağıtlarımız gri karton kapaklı, yeni günleri pek bilmeyiz
doğum tarihlerimizde kar yazar, sıcakta üşümeyi öğreniriz
güneş doğmaz üstümüze, ama her zaman mavidir gözlerimiz
denizlere benzeriz …
nice savaşlar kanımızı döktü de, ihtilallerde kızılcık şerbeti içtik
mülteci olurken kimimiz, erguvan pembesinden vazgeçmedik
Saman yolunda dans etmesini, hanımellerini koklar gibi sevdik
hiç büyümedik …
/bir ayin sonrasında tutmuşum yüreğini, vakit geç olmuş
vapur iskeleden boş kalkmış da, martıların gözleri yollarda kalmış
bütün o eski sokaklar şimdi, korkuya mı saklamıştır kimsesizliklerini/
………
ağaç altında fesleğen, içimiz coşkusuyla dolsun
doğumlarımızın
yokuşlar kan-ter içinde kalsın, en yakınında biz duralım yıldızların
tutku pervanesine rüzgar gülü bir ışık, tanığı olsun kavuşmaların
sancısız yarınların …
hangi şarkıdan önce, bir keman taksiminden geçecekse dalgalar
eski defterlerden ses gelmesin, fısıldar kulağımıza nasılsa kuşlar
siz çok üzülmeyin duymasanız da, olacak deriz artık o kadar
sırdaştır notalar …
/deniz arkada kalmış, rüzgar şimdi karşımızdan esiyormuş
martılar bir varmış da, iskelede gemiler ve yolcular bir yokmuş
saçların ne güzel savruluyor, poyrazı çok mu sever gülümsemelerin/
……..
yağmur görmemiş yaprak gibi durmayalım, gözler artık parlamalı
arada nice dağlar, ovalar toz-duman, rüzgar hızında koşulmalı
bahanesi yoktur durmaların, bu anlatılan sadece bir sevda masalı
öyle de yaşanmalı …
ıslıkla türkü çalar gibi, uygun adımlı heyecanlar kuş kafesinde
gün batımı yakın zaman, çok güzel olacaklar ise hemen öncesinde
saati ters çevir duvarda, bak bakalım dudak izlerimiz nerelerde
gördüklerini bana da söyle …
Cevat Çeştepe
/yani bir gün batımının İstanbul’unda, saçlarım bembeyazmış
yorgun bir kadehe uzatmışım ayaklarımı da, bir yanım seni sarmış
harita üzerinde meridyenleri, üst üste bindirecek çocuk yok mu içinizde/
"

Yazar: Azade

Sen kazandın; ama ben haklıydım
Parçaları kaybolmuş bir yapbozdu benim hayatım....
Yaşamak için bir sebep lazım...
Hayat yordu beni....
İşte kendinden kaçışların,kallavi tanımları bu olsa gerek....
var olamamanın acı sosunu, yaşam denilen ekmek arasının içine katarsak ,böylesine bir hayatın aşçıları oluruz.
Aslında çoğumuz,omuzlarında apoleti olmayan,gecelerin sabahında
titrek bir ritmin nağmesiyle uyanir, yalnizlik şarkilari ile güne baslar, hüznün bağbozumunda uykuya dalariz.
Hepimiz gerçekte, o kadar normal ve o kadar da sıradanız ki ,
Bazen, gizli bir delinin,hayat izlerini taşıyan bir karbon kağıdıyız...
her biri bir öncekini aratmayan.....
Bazen tüm deliliklerimizi içimizde yaşar,

kendimizin de görmesine, dokunmasına izin vermeyiz..

Bazen,her bir damlalarını akıtmaktan korktuğumuz ,bir yağmur damlalarıyız...
Nereye yağdığını bilmediğimiz, üstünden koca şehrin geçtiği geçmişin,
birer kar fırtınalarıyız...Telaşlı bulutların kol gezdiği bir ruhun....
yıldızsız gecelerinin koynunda,kimliksiz hayatların,
kimliksiz bekçileriyiz...

Bazen de sıradışı, el değmemiş, hayatlarin özlemlerini yaşarız...

Ne hayatın bizi ıskalamasına direnir ne de kendi
deliliklerimize fırsat veririz...çok sesliliğin ritmik
dalgalanışlarında...mevsimlerin tek tek yitirilişlerinde...hazan
mevsimlerinin gölgelerinde, yalnızlık şarkılarını
söyler dururuz...

Çünkü... Korkağız!...
Nedir bunca korkaklık...?
Var olmanın dayanılmaz ağırlığı mı yoksa var olamamanın,
yarattığı sancı mı...?
Ey zavallı ruh... ?...
bir gece de kapa gözlerini....kır duvarlarını....gör aynada ki sana
bakan o yüzü ....bir gece de bir devin yüreğini ödünç al... ve
başkalarının sana yakıştırdığı kimliği geri ver bir meşela yak,yeni
sana ve sönen umutlarına...

uzungemici
bildirdi:
"
güneşin su gibi akan perdelerden içeri girmesine, gerek var mı sence
duvara yaslanmış kağıt ve mürekkep kokulu binlerce hazine
sıcağı ve aydınlığı veriyor zaten, yeterince ……
*
merdivenleri çıkmak …,
bak hala ömrünü tüketmemiş, ne kadar aşınsa da basamak mermerleri
biz yılmaz ve korkmaz sürekli adım olalım, çıkmak için bu merdivenleri
ama sen, yorgunluk ve korkularınla, el-ele verip korkuluklara dayanma
bana yaslan, yanındayım nasılsa, farkında olsan da, olmasan da …
bir kapının önünde …,
bunca soluk tıkanmasından sonra, sonunda değil en başında yaşamın
söyleyecek ne çok şeyi vardır, bu bohem ve anason kokulu çatı katının
gene de keskin geçsin senin bıçağın, ilk sözcüklerinin tam ortasından
ki bilgelik koşusunda biz de koşalım, azalmadan ve yorulmadan …
böyle bir gece işte …,
öğrenmek olsun yok oluş sebebi, tavandaki dört kol örümcek ağlarının
ve toz zerrelerine saklanmış, bütün zamanlara ait bütün karanlıkların
böyle bir gece işte, söylenecek sözlerin sıra beklemesidir durak başında
bir devrimin tam zamanıdır ya da, gün batımından, gün doğumuna …
yani sevdiğim, bulutlar ne kadar örtmeye çalışsa da aydınlığını güneşin
bu gezegenin atmosferidir ter kokusu, tüter her nefesinden emeğin
başka ne yazar ki sözlükler karşısına, yaşamla sevişmelerin ….
*
yüksek bacalarda tütmek ….,
bir değil, bin değil, milyon değil daha fazla, bir sıcak ekmek kokusuna
dünyalar yaratılıyor vardiyalarda, aldırmadan duman olup savrulmalara
ister misin seninle susuz ve asfaltsız, bir çamur deryasında yürüyerek
gün doğuşu biz olalım, çalalım bütün kapıları gün gibi gülümseyerek …
büyük ateşin önünde …,
ve izleyelim üflemesini çeşm-i bülbül ustasının, toprağı, suyu ve havayı
bütün sarmal tutkuların üzerine giydirir gibi, yarını bugünden yaşamayı
ah bir köşe başı kadar uzak ve çıkmaz sokaklar kadar kapalı olsa bile
kapısı açılmayacak adres var mıdır, çalındığında kan-ter içinde …
havada ter kokusu …,
hamuruna sığmıyor hiç bir pencerenin, şafak yalnızlığında sabah ayazı
ilk damla ter düşmemiş olsa da henüz, alından başlayıp gerdandan aşağı
ateş çoktan almıştır kıvılcımını, ser yatağımızı şimdi sevişme vakti olsun
çek bir nefes, önümüz deniz olsun, doğacaksa ay şimdi doğsun …
Cevat Çeştepe
Soylular; yani bilgi, yani emek ve mutlaka aşk ….
"

Azade Bildirdi;
Hüzün, güz yapraklarının sarısı
Hayat, gizli öznedeki bir romanın sayfasi
Aşk,sanrıların kanamalı hastası
İhanet, kaçınılmaz sonun veda hutbesi
Düsü düslerken,plastik neonlarin gölgesinde
Meğerse, kendi sahnelerimiz sergileniyormuş
İmkansizligin,son perdesinde…
Kapandi perde, koptu alkiş,
Kimin di bu sahne…
Ve kime idi bu alkış
Tutarsız kurgularla, kirlenirken bu film
Hangi, şizofreni acıların senaryosuydu…
Sinsiydi senarist,
Filmi tam orta yerinden vurdu
Oynayan da kendi payina düseni aldi
Düs düstü ,
Hayat kanadı,
Kesilen biletler
Sezonluk bir yasamın,ucundan gülümseyen,
Şizofren yazarın, fragmanına yaradı
İnsin perde,sönsün ışık
Geriye sadece ben kalayım,
Gölgeme yapişik
Kaldir, yükünü ahir zaman
Nefs,düsüsün sinyallerinde
İçimdeki çığlık ise,
Bu son perdenin finalinde
Düs, yakamdan gölgeme yapısık nefis
Bu hayattan da öte var ,yaşayacaklarımdan leziz
Okyanuslar senin olsun, ben damlaya raziyim
Bedel ne ise, ödemeye hazirim…
Fundalıklarda yolumu kaybettim,
Arı kovanına nazırım…

uzungemici
bildirdi:
"
sahibi gözükmeyen fotoğraf karelerinden, intiharlar patlamış
iskelenin çımacıları, güvertelerden miçolarla denizlere atlamış
sonsuz kanatlı bir albatros, çekerken güneşin önündeki perdeyi
başka gecelerde gerçek fenerler, başka dünyaları aydınlatmış/
…….
haydi sen canımın içi,
topla cesaretini ve iki adım öne çık diğer solistlerden, saz heyetinden
başlayıncaya kadar yenisi beraber şarkılar bitti, şimdi sıra soloya geldi
öyle bir konser olsun ki, sevdiğimiz bütün şarkıların en seçmelerinden
içinde yalnız sen ol bir de ben, ama ikimizden başka kimseler bilmeden.
ve aynı anda ben,
seni pahalı bir gemici lokantasında ama çok uzaklarda dinliyor olacağım
sarhoşluğunu sevdiğimiz içki ve masada ikimizin kadehi, istediğimiz gibi
ve dalında bir gül, yapraklarını düşürmeden yere sen diye koklayacağım
sevdamızın adını kainata, yıldızlara bile duyurmadan böyle haykıracağım.
…./gemici fenerleri birden yanar, sirenler çalmaya başlar, şaşırırsın
kaçar yalnız ve tedirgin uykularının satırbaşları, gözlerini aralarsın
şimdi sen canımın içi,
alınlardan damlayan terler sıralanmasa da, tespih tanesi gibi imame altına
ibadetin en onurlu şeklidir yüreği katabilmek yüreğe, kirlenmemiş haliyle
haydi, hiç görmediğim adım seslerinle yürü, denize açılan bütün sokaklara
bir martı konabilir belki omzuna, ama o ben değilim sen devam et yoluna.
ve aynı anda ben,
ödeyerek yenmemiş mezelerin hesabını, alıyorum elime kadehlerimizi
doysun karınları sokak kedilerinin diye, bakmadan bile dönüp geriye
yürüyorum denize açılan sokaklara ve uzaktan gördüğüm an iskelemizi
elimi siper ederek bekliyorum gözlerime, denizlerin adresini, gemimizi.
……..
/iskeleye yanaşmadan safralarını dökmüş gemi, deniz kirlenmiş
ıssızlığı boğan yağmurlar yağmış, denizi ve güverteyi temizlemiş
sonra beraber geçilmiş dümenin başına, yelkenler fora demeden
şiir, demir alıp denizlerden, yeni hayatlara vira bismillah çekmiş/
Cevat Çeştepe
"

uzungemici
bildirdi:
"
“Sana ; ne yazdıklarım seni anlatabilir,
ne de sen anlattıklarımdan bir şey anlayabilirsin.
Sen sadece benim, yaşadıklarımda ya da yaşayamayacaklarımda gizlisin.”
(duymadın bu sabah günaydın dediğimi, uyuyor musun)
sana mavi masallarıma yerleştirilmiş, ağaç dallarımdan sesleniyorum
karanlıklarımda aydınlık ol ya da hürriyetime çıksın adın, demiyorum
düştüğü zaman gözlerime, sadece satır başlarımda kalmasın gözlerin
beni yazılmamış sözcükler ve ses verilmemiş seslerden tanı diyorum
… anlıyor musun .
anlıyorsun işte
ne renkti sevdiğim şehrin bulutları, karşı sahilini çoktan unuttuğum
havası deniz suyu kokardı galiba, mevsimleri bahar mıydı soluduğum
bunlarla parçalanıyor düşlerim benim, hasretim gölgesiz koca bir çınar
her biri çiy tanesi olup büyürken yapraklar, ne kadar kötü üşüyorum
… biliyor musun .
biliyorsun işte
buz tutmuş damar yollarımda buzkıranım yok, tek başıma korkuyorum
bin halay çekilse bile etrafımda, en uzak kuytuya saklanıp susuyorum
yani düşman başına desem yakışmaz ki, hasretin sadece bende kalmalı
ve bundandır işte her sabah sana, ucu yanık kokulu çiçekler yolluyorum
… duyuyor musun .
duyuyorsun işte
denizin dalgaları boğazımıza kadar anason bastıkça, nasıl da gülüyorum
karşımızda gün batırırken kucak boyu öteler, ben menekşe topluyorum
rüzgarın uçurması bahane saçlara, maksat alnın gece ateşinde yansın
çünkü ben öyle seviyorum ve şimdi senin en sevdiğin şarkıyı söylüyorum
… dinliyor musun .
dinliyorsun işte
pencerenden giren seher yelidir sesim, her makamda üstünü örtüyorum
gözlerin tavanda ve yüreğinde acabalar, ama aynı filmi bende izliyorum
birden dallara uzanıyor ellerin, koparmak değil okşamak için bereketi
içim nasıl dağılıyor o an, çöl sıcağına düşen kutup beyazına dönüyorum
… hissediyor musun .
hissediyorsun işte
acıtan zaman ve mekanın dövüşüdür, kurgum boşalmış buna ağlıyorum
attığım her adım da ters yöne dönüyor saat, ne yapsam düzeltemiyorum
ama bak senin denizlerinden doğan güneş, benim gözlerime de düşüyor
kimse uyanmadan sarıl bana, aynı bardaktan içmek için çay getiriyorum
… istiyor musun .
(yüreğin çok uzaklara dalmış gitmiş, neler düşünüyorsun)
Cevat Çeştepe
"

gün doğmamıştı …
buz tutmuş nehirlerin üstünden uçarken kurşun
göl kuşları başlarını eğdiler, vurulmamak için
kanatlar; toz beyazına düşen tüylerini seyrettiler
bir anlam veremediler …
şimdi ağlayan her çocuğun uyuması gereken saatlerdi
gün doğmamıştı.
birinci sayfa:
parlak kumbaralara düşen damlalar gibi büyüyorken hayaller
dinlenen şarkıların en güzeli olacaktı masallarda kalan sesler
perdenin arkasındaki karanlık ne ay, ne yıldızlar ne de geceydi
çözülemeyecek bir bilmecenin yazılmayan bütün kelimeleriydi
yokuş desenli ayak izleri gibi üzerine sim dökülmüş güzergahlar
tutacak ellerinden ilk adımı attırmak için melek yüzlü şeytanlar
…….
gün batmamıştı …
yağmursuz ormanlarda sırılsıklam uçarken kurşun
ağaçlar dallarını yana açtılar, vurulmamak için
yapraklar; çürümeden kırılan dalları seyrettiler
bir anlam veremediler …
şimdi ölen her canlının tam yaşaması gereken saatlerdi
gün batmamıştı.
sonuncu sayfa:
karanlık dehlizlere asılı yabancı pankartlardır önünden geçilen
uğurlamalara ağıttır bu, masalların seslerine hiç benzemeyen
bir balyoz sanki her saat başında paramparça eden kumbaraları
gün batımlarına yakın yeniden deşen kanaması dinmeyen yaraları
saklanmak için satır aralarına iz bırakırken böcekler tozlu raflarda
doğumdan bitmeyen sancılı, bin çocuğun adı yazar tüm kitaplarda
…….
gün hiçbir yerdeydi …
dünyanın yörüngelerinde dönüp dolaşırken kurşun
bütün korkular ölüme saklandı, vurulmamak için
insanlar; kaynayan cadı kazanlarını seyrettiler
bir anlam veremediler …
şimdi hikayelerin yeniden ve kanamadan yazılacağı saatlerdi
gün her yerdeydi …
kitabın içi:
teferruat; insan olmak yazıyordu çağ bahçelerinde çiçek toplayan
topladığı çiçekleri aşk gibi barut görmemiş tarafından koklayan
el ele tutuşmuş mumlardan erişilmez voltlarda aydınlık olmak
hücrenin karanlık her köşesine aynı ışıktan aynı aydınlığı yaymak
gömsek ne olur başımızı kumlara, bir kurşun nasılsa bulur izimizi
biz ölürüz, hikayeler yanar kime okuruz ölü gözlerle şiirlerimizi.
Cevat Çeştepe

Elimde son sigaram
Dumanında hasret dalgaları
Adımlıyorum isimsiz sokakları
Yalnızlıkların kesiştiği noktada
Gölge oluyor, ardın sıra yürüyorum
Düşlerimin derinliklerinde kulaç atıyorum umuda
Bir bulut oluyorum
Ve yağıyorum özlemlerin üzerine
Her damlada vuslatı sunuyorum
Güneş kadar sıcak bir bilinmeze uyanıyorum
Kum saati devrine yeni baştan başlıyor
Her kum tanesinde adımlıyorum yaşamın çizgilerini
Engelli koşucu misali
Hayat maratonunun mutluluk kulvarında koşuyorum
Yüreğim rehberim...
03.05.2009
Birgül Gökbaş

Yazar: Mihrace

Bu yazının yalnızca arşivde bulunan bölümü kurtarılmıştır.

O! köyünün sokaklarında salınan nazlı bir ceylandı.
Geleceğe dair hayalleri vardı,
Yaşamı bir evcilik oyunu sandı
Her genç kız gibi sevdalandı, mutluluktu düşlediği
El ele verip çıktılar bir yolculuğa,
İstikamet masallar diyarıydı
Acı yoktu düşlerinde, ayrılık, hasret yoktu
Ama veda etti köyüne, sevdiklerine,
İlk ayrılık acısı düştü yüreğine
Bir yanda anne baba özlemi,
Bir yanda sıla hasreti yüreğini dağladı
Her türkünün sözleriyle ağladı
Beklediği gibi değildi hayat
Gün oldu aç kaldı, yalnız kaldı
Çetin bir mücadeleydi yaşam
Sıkıntılar hergün büyüyordu, ama yılmıyordu
Bir güneş gibi doğdu ilk bebeği,
Sonra ikinci ve diğerleri
Anne olmanın mutluluğu ile ikinci baharını yaşıyordu
Sevdiceği sürekli yalnız bırakıyordu
Not:
Acının yoğurduğu çileli bir yaşamın hikayesidir yaşananlar..
Sevgili anneciğimin hüzünlü, sevgi dolu yüreğinin kanayan yarasıydı
yansıtmaya çalıştıklarım..Hiç bir anneye evlat acısı tattırmasın
Yaradan..Hakkını ödeyemeyeceğimiz annelerimizi bir gün değil
hayatımızın her anında hatırlamak dileğiyle..Tüm annelerin ve sevgili
annemin anneler günü kutlu olsun

Yazar: Azade

Bu yazının yalnızca arşivde bulunan bölümü kurtarılmıştır.

Gecenin en futursuz, tamtamlar çalan bir saatinde, gizlenmis zaman gecmisin kuytularinda...
ben ise: düşlerime düşen gizlerimin, can çekişen surlarında, gönüllü bekçilik yapıyorum.
Harabeye uğrayan anılarımı,acılarımı, mutluluklarımı çıkarıyor
Ve bahar temizliğini yaşıyorum.

Öylesine tozlanmışlar ki;
bir gülü okşar gibi siliyorum.
Yorgun düşüyor bedenim, bir kulaç nefes alıyorum…
Sonra, dalıyorum odamın penceresinden, karsimda bir siluet beliriyor,basliyorum konusmaya...Sen mi kimsin…… ?
uzak değilsin aslında bana,yakınsın hemde tanıdık….
O derecede ulaşamadığım, yıldızlar kadar uzak…
bazen dost, bazen yaren kadar aşina...

bezen se, bir el kadar ırak…
Bazen davetsiz misafir, bazen beklenen konuk…
bazen de kendi kısır yalnızlığına kucak açmış, bir kovuk…

hepsi de sensin aslında….

bir başkaları zannedilseler de…. sensin bu…

istesen de, yad'sısanda ..
bu ben değilim diye isyan etsen de….
Oyunun karakteristiğini beğenmesen de
iyi senaryolar üretemezsen de, tek kişilik

ve tek alkış alacak, oyunlar sergilesen de…
bu sensin…..
Sonunda, başka senaryolara sığınan da
ve gerçek hayatın tam ortasında yaşayan da….
Sen busun, artılarınla eksilerinle... ama farkındasın, farkındalığnının ,
ve gerçeklerinin….
bunlar güçlü kılıyor ya seni..
tökezlesen de düşmüyorsun,
düşsen de yere serilmiyorsun…
Her daim ayakta durup, dengeni sağlayabiliyorsun…
çünkü kendini seviyorsun..
Dünyaya bir kez daha gelmeyeceğini
hayatı, ıskalama lüksünün olmayacağını..
ve senden başka, bir tane daha olmadığını
O yüzden değerlisin kendine... kendinin kıymetini bilenlerdensin….
ve her daim bileceksin de....

Yazar: Azade

Bu yazının yalnızca arşivde bulunan bölümü kurtarılmıştır.

Nedir yaşam? Başkalarının acılarını emmekle geçirilmiş bir sünger mi..
?
Modern gündelik hayatın,yatak odalarına,tuvaletlerine, dev
büyüteçlerle dalan,gerçekliğin, korkutucu karmaşasına ,psikolojik
göndermeler yapılan,
ezeli oyuncu insana anlam verme çabası mı....?
Kentliler, köylüler, burjuvalar, aristokratlar,veliler,
deliler,sanat ve aşkın en belirgin ifadesi olan,yüzler kıçlar,
baldırlar,,,her kurum,ve kimlik, yıldızlı, yaldızlı, cilalı bütün
ilişkiler,ezbere dayalı atmosferin,varoluş temeline dayanan esareti
mi..?
Kaderin ve tinsel baskının, hüküm sürdüğü bir gecenin sonunda,dökülür bu soru işaretler karmaşası…
Bütün tedirginliklerin,kaygıların,kuşkuların ardı ardına gelmesi, bir krizin başladığı son saniyelerini haber verir....
Bu sinyali alan ben…..zannetmeyin ki;derin galaksilerin arasına
dalmış.Bu yazgıyı,tinsel baskıyı,varlığını değiştirme
konusunda,beyninin henüz ölmediğini,duygularının henüz
kurumadığını,hangi ruh durumda olursa olsun,kendi yazgısının, dublorü
olduğunun bilincinde.

Yazar: Mihrace

Bu yazının yalnızca arşivde bulunan bölümü kurtarılmıştır.

Dağlar set çeker özlemlerimle arama
Buğulu gözlerden hasret damlar
Buram buram sıla kokusu getirir rüzgar
Ellerim ufuklara uzanır, ulaşmak istercesine
Mesafelere inat, vuslata ermek istercesine
Söylenmemiş sözler dilimde,
Umutlar yüreğimde
Adım adım yaklaşırken özlediklerime
Zaman uzar gider, yetişemem ardından
Ya da nefesim tükenir
Yorgun düşerim kovalamaktan