BUGÜN

[Semiha]

Bugün içimde, rüzgarlı bir günde pencereden dışarıyı seyretmek gibi sakin ama derin bir his var. Günler birbirini kovalarken bazen durup sadece "ben şu an ne hissediyorum?" diye sormayı unuttuğumu fark ettim. Zihnim sürekli bir sonraki adımı planlayan, eksikleri kapatmaya çalışan bir makine gibi çalışıyor. Ama tam şu an, her şeyi bir kenara bırakıp sadece kendimle baş başa kalmanın hafifliği içimi kaplıyor.Bazen kelimelerin arkasına saklanmadan, sadece hissetmek ve o hissin beni götürdüğü yere gitmek istiyorum. Hayatın koşturmacası içinde kaybolan küçük detayları, içimdeki o sessiz odanın sesini dinlemeyi özlemişim. Karmaşık düşüncelerimin arasında, aslında en çok sadeliğe ve anlaşılmaya ihtiyaç duyduğumu görüyorum. İçimdeki bu sessiz konuşma, kendime olan şefkatimi tazelememe yardım ediyor.

[Semiha]

Bugün biraz hava almak için dışarı çıktım ve bir yere oturup kahvemi yudumlarken, hemen yan masada oturan iki kişinin konuşmasına istemeden de olsa kulak misafiri oldum. O andan sonra ne önümdeki kitaba odaklanabildim ne de ortamın huzuruna... Çünkü yan masadan yükselen kelimelerden adeta çıplak bir bencillik akıyordu.Konuşmayı kendi içimde muhakeme etmeden duramadım. Biri, diğerinin tüm çabasını, duygusunu ve zamanını tek bir hamlede hiçe sayıyor; tamamen kendi çıkarını ve konforunu dikte ediyordu. İşin asıl hüzünlü kısmı, bu hoyratça tavır karşısında diğerinin çaresizce susması ve alanının daralmasıydı. Haklı olmak ya da kendi istediğini almak uğruna, hemen yanı başındaki insanın varlığını bu kadar rahat yok sayabilmek büyük bir körlüktü.O masadan yükselen bu bencilce diyalog içimi burktu ama eve dönerken bana derin bir ayna oldu. İnsan ilişkilerinde adaleti, dinlemeyi ve nezaketi korumanın ne kadar hayati olduğunu o yan masaya bakarken bir kez daha anladım. Kendi hayatımda hiç kimseye bu hissi yaşatmamak için kendi sınırlarımı ve üslubumu hep tartacağım.