Kırın kırabildiğiniz kadar, zira bu gece toprağa düşen her parçam yeni bir fırtınanın habercisi.

[Aygün]

Sessizce bükülen boynumu, sükutumu acizlik sandınız. Oysa bendeki derinlik, bir uçurumun sessizliğiydi; siz sadece kenarında yürümeyi bildiniz. Kurduğunuz o sahte düzenin çarkları arasında ezilecek bir dişli değilim artık. Gençliğimi, inancımı, gözyaşlarımı adadığım bu adreste, şimdi koca bir hiçlikten başka bir şey kalmadı elinizde.Beni hapsettiğiniz o sığ kalıplara sığmıyorum, dar geliyor yarattığınız o yapay dünyalar. Sustukça büyüyen, yuttukça göğsümü daraltan o zehir, artık damarlarımdaki asıl güce dönüştü. "Dur" dediğiniz yerde yürümeyi, "sus" dediğiniz yerde haykırmayı seçiyorum bu gece.Korkunun saltanatını, kendi ellerimle yaktığım bu yangınla yıkıyorum. Varsın küle dönsün bıraktığım ne varsa; küllerinden doğan o öfke, bana ait en gerçek özgürlüktür artık!

[Aygün]

Bu ileti silindi!

[Aygün]

içimdeki huzursuzluk değil, her şeyi yıkıp geçecek bir başkaldırı artık. Ezilmeyi, susturulmayı, bana layık görülen bu mutsuzluk enkazını kabul etmiyorum. Reddediyorum!Ona öyle bir öfke kusuyorum ki içimden, her hücrem hınçla titriyor. O fütursuzca arkasını dönüp bittiğini sanıyorsa yanılıyor. Sustuğum, içime gömdüğüm, kendimi kemirdiğim günler bitti. Bu saatten sonra kırılmam, kırarım. Beni kendi sessizliğimde boğmaya çalışanların sarayını kendi içimdeki bu yangınla başlarına yıkacağım. Bu haksızlığa karşı bende merhamet kalmadı; artık sadece saf bir öfke ve isyan var!