Kırın kırabildiğiniz kadar, zira bu gece toprağa düşen her parçam yeni bir fırtınanın habercisi.

[Aygün]

Sessizce bükülen boynumu, sükutumu acizlik sandınız. Oysa bendeki derinlik, bir uçurumun sessizliğiydi; siz sadece kenarında yürümeyi bildiniz. Kurduğunuz o sahte düzenin çarkları arasında ezilecek bir dişli değilim artık. Gençliğimi, inancımı, gözyaşlarımı adadığım bu adreste, şimdi koca bir hiçlikten başka bir şey kalmadı elinizde.Beni hapsettiğiniz o sığ kalıplara sığmıyorum, dar geliyor yarattığınız o yapay dünyalar. Sustukça büyüyen, yuttukça göğsümü daraltan o zehir, artık damarlarımdaki asıl güce dönüştü. "Dur" dediğiniz yerde yürümeyi, "sus" dediğiniz yerde haykırmayı seçiyorum bu gece.Korkunun saltanatını, kendi ellerimle yaktığım bu yangınla yıkıyorum. Varsın küle dönsün bıraktığım ne varsa; küllerinden doğan o öfke, bana ait en gerçek özgürlüktür artık!

[Aygün]

Bu ileti silindi!

[Aygün]

içimdeki huzursuzluk değil, her şeyi yıkıp geçecek bir başkaldırı artık. Ezilmeyi, susturulmayı, bana layık görülen bu mutsuzluk enkazını kabul etmiyorum. Reddediyorum!Ona öyle bir öfke kusuyorum ki içimden, her hücrem hınçla titriyor. O fütursuzca arkasını dönüp bittiğini sanıyorsa yanılıyor. Sustuğum, içime gömdüğüm, kendimi kemirdiğim günler bitti. Bu saatten sonra kırılmam, kırarım. Beni kendi sessizliğimde boğmaya çalışanların sarayını kendi içimdeki bu yangınla başlarına yıkacağım. Bu haksızlığa karşı bende merhamet kalmadı; artık sadece saf bir öfke ve isyan var!

[Aygün]

Yüzüme çarpıp duran bu rüzgar, hangi ezberin artığı?Bana çizdikleri sınırları, üzerime diktikleri o dar elbiseleri yırtıp atalı çok oldu. Hayat dedikleri bu nizami oyun, ruhumun vahşi coğrafyasına dar geliyor. Herkes bir koroya fısıldıyor kelimelerini; bense kendi uçurumunun kenarında, kendi çığlığıyla sarhoş bir asi.Adına "yaşamak" dedikleri bu takas usulü düzene itirazım var. Umutları yarınlara erteleyen, bugünü bir hapishane gibi önümüze seren o büyük yalanı reddediyorum. Ruhumu uysallaştırmaya çalışan her kurala, kalbimi bir kalıba sokmak isteyen her sisteme karşı içimde sönmeyen bir yangın taşıyorum.Evet, yoruldum. Ama bu yorgunluk diz çökmek için değil; kendi küllerimden daha sert, daha yabancı bir nefesle doğmak için. Varsın yürümek dedikleri şey yara bere içinde kalmak olsun. Ben o sahte limanların güvenli konforundansa, kendi fırtınamın dipsiz karanlığında kaybolmayı seçiyorum.Çünkü bilirim; en koyu gece, insanın kendi içine çekildiği o muazzam ve isyankar sessizliktir. Ve o sessizlikten doğacak olan ihtilal, hiçbir yasaya boyun eğmeyecek.